NEHİR

Hıçkırıklara boğulan yalnızlık

Ey hüznü sonbaharın 

ey gözleri bozkır ağıdı 

kaç dilde ağlayacağız daha
 

kaç dilde susacağız 

kaç bahar eksildik, 

kaç yıldız daha sayar ömrümüz / söyle 

dayanır mı yürek bu kadar acıya 

Ay gülümsemiyor 

yıldızlar küs 

yer duman duman 

gök bulut bulut

sırtını dönmüş umut 

heyhat! 

bir uçurum kıyısında

rüzgarı bekleyen yapraklar gibi

ha düştük ha düşeceğiz 

elini vermiyor hayat! 

Ey hüznü ayrılığın 

ey gözleri gül sağanağı 

kaç şarkıda ayrılacağız daha 

kaç şarkıda kavuşacağız 

yolumuz dönmeze vurdu 

yitirdi rengini hayat

düşlerimiz solgun bir güz bahçesi şimdi

bütün sevinçler yaprak döküyor

Geçtiğimiz bütün anılar hüzün 

yollar tutulmuş 

çözülmüşüz, dağılmışız... 

ne yana dönsek 

hüznün sarı yaprakları savruluyor ömrümüzde

sonbahara düşüyor kalbimiz 

Gün geriye döndü 

her yer karanlık 

dört yanımımız ahlar, siyahlar 

o kadar yalnız ve çaresiziz ki,

kaybolduk ışığı tükenen kör kuyularda 

hayatın hüznü bize kaldı, vefası kendine

tükendi içimizdeki çocuk sevinçler

alıp götürmüyor yalnızlığı rüzgar

dağılmıyor efkar

gözyaşıyla yıkıyoruz geçtiğimiz bütün anıları

Ey bir ömrü verdiğimiz hayat

aşk denilen bir çölde bütün hızıyla koşarak, 

bir korku kovalıyor ardımızdan.

dilimizde ağıtlar, 

yüreğimizde ağır bir depremle 

kalakalmışız kederli iki dağ arasında 

gözlerimizde salkım salkım şiir tomurcuğu

ne yana dönsek tufan 

Onulmaz bir acının girdabında, 

kızıl saçlı ateşlerde yandı hayallerimiz 

hep baharları bekledik, dağları, uzakları

yüreğimize sonbahar düştü 

yapraklar üzerinde soldu umutlar

kimsesiz sokaklara savruldu ömrümüz

hayat gülmedi bize

Her sonbahar yapraklar düştüğünde 

hıçkırığa boğuldu yalnızlığımız

bir cehennemden yüreği yaralı dönüyoruz işte 

oysa ne hayaller,

ne umutlarla büyütmüştük gülümüzü ey dünya

Nuri CAN